بیست و نهم اردیبهشت

گاهی وقتها.. یک راه طولانی رو میرم.. به یک منظره زیبا که می رسم.. محو در زیبایی آن.. آنقدر وقفه میکنم که ادامه راه را فراموش میکنم.. پاک.

یادم می رو د که زیبایی در نگاه من است!

یادم می رود آنچه می بینم حاصل آن جذبه ای است که تا اینجا مرا کشانده است. و هنوز......راه درازی در پیش است.

اما گاهی بایست. چند قدمی گلهای معطر را بو بکن! خوب است. تو نفس نیاز داری.. اما یادت باشد اینجا به زودی گلها خشک می شود و خزان نزدیک است. تو به لامکان... تو به سر چشمه بهار.. خواهی رسید. اگر همه آنچه را که میبینی.. به درون خود .. گرهی بزنی.. و راهی سفری شوی. سفری به عشق! تو را نه گله باشد نه شکایت.. اینجا هر چه پیش آید خوش آید.انجا تمامی آنچه می بینی، انعکاس بود یا نبود توست. بعضی ها به سوی تو می آیند.. آنها تمام آنچه را به جهان داده ای به تو پس می دهند. بعضی ها از کنار تو می گذرند.. شاید آنها به تو مربوط نیست.. آنها تمام توهمات تو می تواند باشد. بعضی ها هم می روند تا جایی که همدیگر را نبینید.. انها را چه ؟ شاید آن نماد چیزی است که در آن جای بهتر..... هنوز برای داشتنش نیاز به توجه بهتری داری!

به خودت برگرد! تو دعوتی! به یک مهمانی با شکوه!

هم اتاقی...